Het tussengebied
15 oktober 2024
We kwamen terug.
Niet omdat de reis voorbij was,
maar omdat we weer vertrouwde lucht nodig hadden.
Thuis voelde verankerd op een manier waarvan we niet beseften dat we ernaar verlangden. Normale boodschappen. Bekende straten. Rustige avonden die geen aanpassing vergden. Even was die vastigheid genoeg.
Maar stilstaan duurt bij ons nooit echt lang.
Dus probeerden we iets anders.
We gingen weg.
We kwamen terug.
We vertrokken weer.
Elke keer met iets minder druk, iets meer bewustzijn.
Sommige dingen werkten prachtig. Andere bijna.
Er waren momenten die dicht bij perfect voelden — de juiste balans tussen beweging en rust, tussen saamhorigheid en ruimte. En dan waren er momenten waar iets nog niet helemaal landde.
Er was niets mis.
Maar het was ook niet helemaal goed.
Flexibiliteit begon meer te tellen dan avontuur. Niet het soort flexibiliteit dat elke kans najaagt, maar het soort dat je toestaat bij te stellen zonder dat je een reden nodig hebt.
We stopten met onszelf af te vragen hoe iets eruitzag en begonnen op te letten hoe het voelde.
Vertrekken betekende niet altijd ver gaan. Terugkomen betekende niet altijd stoppen.
Het voelde alsof we ergens omheen cirkelden. Randen aftastten. Een ritme vonden dat bijna paste.
Bijna.
Op dat moment wisten we niet dat we aan de rand van weer een keerpunt stonden. We wisten alleen dat we probeerden, voorzichtig en eerlijk, om te begrijpen welk soort leven echt voor ons werkte.
Wat daarna kwam
was geen onderdeel van welk plan dan ook.
Deel op
Niet omdat de reis voorbij was,
maar omdat we weer vertrouwde lucht nodig hadden.
Thuis voelde verankerd op een manier waarvan we niet beseften dat we ernaar verlangden. Normale boodschappen. Bekende straten. Rustige avonden die geen aanpassing vergden. Even was die vastigheid genoeg.
Maar stilstaan duurt bij ons nooit echt lang.
Dus probeerden we iets anders.
Bewegen zonder je vast te leggen
Kortere reizen. Weer vertrekken, maar zachtjes. Wetend dat er een terugkeer wachtte.We gingen weg.
We kwamen terug.
We vertrokken weer.
Elke keer met iets minder druk, iets meer bewustzijn.
Sommige dingen werkten prachtig. Andere bijna.
Er waren momenten die dicht bij perfect voelden — de juiste balans tussen beweging en rust, tussen saamhorigheid en ruimte. En dan waren er momenten waar iets nog niet helemaal landde.
Er was niets mis.
Maar het was ook niet helemaal goed.
Niet alles hoeft gerepareerd te worden. Sommige dingen hebben tijd nodig.
Wanneer flexibiliteit het punt wordt
Daar verschoof er stilletjes iets.Flexibiliteit begon meer te tellen dan avontuur. Niet het soort flexibiliteit dat elke kans najaagt, maar het soort dat je toestaat bij te stellen zonder dat je een reden nodig hebt.
We stopten met onszelf af te vragen hoe iets eruitzag en begonnen op te letten hoe het voelde.
Vertrekken betekende niet altijd ver gaan. Terugkomen betekende niet altijd stoppen.
Cirkelen, niet aankomen
Dit tussengebied leerde ons hoe we konden bewegen zonder te haasten. Hoe we konden verkennen zonder onszelf uit te putten. Hoe we plannen losjes vast konden houden, klaar om ze te hervormen als dat nodig was.Het voelde alsof we ergens omheen cirkelden. Randen aftastten. Een ritme vonden dat bijna paste.
Bijna.
Op dat moment wisten we niet dat we aan de rand van weer een keerpunt stonden. We wisten alleen dat we probeerden, voorzichtig en eerlijk, om te begrijpen welk soort leven echt voor ons werkte.
Wat daarna kwam
was geen onderdeel van welk plan dan ook.
Deel op
Het plan loslaten
Reply to