We dromen niet in bucket lists

Reizen, zonder lijsten na te jagen

Plaatsen zijn mooi.
Dat is waar.
We genieten er nog steeds van. We bezoeken ze nog steeds. We dwalen nog steeds rond, kijken om ons heen, en nemen ze in ons op.

En ook: schoonheid wordt vertrouwd.

Dit is het deel dat ik mensen zelden hardop hoor zeggen.
Na een paar weken beginnen zelfs de meest prachtige plaatsen… normaal te voelen.
De middeleeuwse straten, de oude stadsmuren, de eeuwenoude poorten: ze blijven indrukwekkend, maar ze zijn ook de volgende versie van iets dat we al eerder hebben gezien.

Die realisatie kan oncomfortabel aanvoelen.
Bijna ondankbaar.
Alsof het toegeven ervan op de een of andere manier betekent dat je het reizen verkeerd doet.

Want ja, ik weet hoe geprivilegieerd het is om daar überhaupt te kunnen zijn.
En nee, dat betekent niet dat we er niet meer van genieten.
Het betekent alleen dat de vreugde verschuift.
 

Wanneer schoonheid vertrouwd wordt

We reizen niet om momenten te verzamelen die ons constant moeten imponeren.
We jagen niet de volgende “wow” na om te bewijzen dat we het meeste uit ons leven halen.

Voor ons zit geluk vaak in veel kleinere dingen.
Ergens anders wonen voor een tijdje.
Een plaats vertrouwd laten worden in plaats van spectaculair.
Weten waar je brood kunt kopen.
Opnieuw hetzelfde stuk strand bewandelen.
Favoriete plekjes hebben in plaats van must-sees.
 

Terugkeren in plaats van verder gaan

Daarom dromen we ook niet van het afvinken van zoveel mogelijk landen, of van ver reizen simpelweg omdat het avontuurlijk klinkt.
Er is niets mis met die manier van reizen, vol respect voor families die zo leven, maar het is niet waar wij ons toe aangetrokken voelen.

We blijven teruggaan naar landen dichtbij.
Soms naar een andere regio, soms weer naar dezelfde plek.
En bijna elke keer zegt iemand: er is nog zoveel meer te zien.

Wat waar is.
En ook irrelevant.

Veel plaatsen trekken ons simpelweg niet aan.
Niet omdat ze niet mooi zijn, maar omdat de mentale kosten van verder, sneller en meer anders gaan vaak opwegen tegen de belofte van onder de indruk te zijn.
 

Waar we eigenlijk over dromen

Wanneer ik over Malta droom, droom ik er niet van elke hoek van het eiland te zien.
Ik droom van zon, warmte, langs het water wandelen, langzame dagen, en buiten zijn zonder dat er iets bereikt hoeft te worden.

Wanneer ik over Marokko droom, gaat het niet over hoogtepunten of routes.
Het gaat over zien waar mijn vader opgroeide.
Het dagelijks leven begrijpen.
Plaatsen verbinden met verhalen in plaats van bezienswaardigheden.
 

Niet minder, alleen anders

Misschien ziet dit er van buitenaf niet avontuurlijk uit.
Of misschien zijn we gewoon heel duidelijk over wat ons daadwerkelijk een goed gevoel geeft.

We hebben nog steeds dromen.
Geen lijsten, maar beelden.
Een trein die door besneeuwde landschappen snijdt.
Winterduisternis. Noorderlicht.

En ook zomerdagen: rijden door glooiende heuvels in zacht, vervagend licht.
Op het strand zitten, tenen in warm water, met nergens anders te zijn.
Niet omdat we alles moeten zien, maar omdat sommige plaatsen passen bij het leven dat we willen voelen.

Het gaat niet over minder reizen, of kleiner dromen.
Het gaat over intentie.

Niet meer.
Maar juist.

Deel op

0 reacties