Weer lichtheid vinden

Dit keer voelde het echt anders.

Niet omdat alles ineens op zijn plek viel,
maar omdat het gewicht dat we droegen eindelijk zijn greep losliet.

De onzekerheid verzachtte.
De spanning nam af.
En voor het eerst in lange tijd zochten we niet meer de horizon af naar een uitweg.

We hadden onze voeten weer op de grond.
 

Toen de lichtheid terugkwam

De zon hielp.
Het seizoen hielp.

Maar meer dan dat kwam er iets tot rust in ons.

Niet in een land of een huis,
maar in onszelf.

We waren er nog steeds.
Kozen nog steeds voor elkaar.
Konden nog steeds vooruit, zelfs na maanden die zwaar, verwarrend en soms overweldigend hadden gevoeld.

Dat besef bracht een stille rust.
Geen opwinding.
Geen opluchting.

Alleen het gevoel dat we weer konden ademen.
 

Bewegen zonder angst

Reizen voelde niet meer beladen.
Vertrekken voelde niet meer als een risico.
Blijven voelde niet meer als een val.

Er was weer ruimte voor vreugde.
Voor gemak.
Voor het ongedwongen soort geluk dat geen uitleg nodig heeft.

Dagen gevuld met warmte en simpele geneugten.
Spelende kinderen.
Gelach dat vanzelf terugkwam.

Niet als afleiding.
Als resultaat.

We renden niet meer.
Maar we stonden ook niet stil.
 

We vonden geen antwoorden. We vonden onszelf terug.

Wat bleef

De zware maanden verdwenen niet.
Ze werden onderdeel van het verhaal.

Maar ze bepaalden niet meer de richting.

Wat overbleef was stiller dan dat.

De wetenschap dat zelfs als dingen dichtslaan,
we elkaar vinden.
En een weg vinden.

Niet luider.
Niet harder.

Eerlijker.

Dit was geen vlucht.
En het was geen ontkenning.

Het was kiezen voor een leven dat past,
zonder het te hoeven verdedigen.

En dat voelde als een begin.
Niet perfect.
Niet dramatisch.

Maar eindelijk van ons.

Deel op

0 reacties